Zbigniew Bocheński

Zbigniew Bocheński (4 listopada 1901 - 1 sierpnia 1976) był polskim historykiem i muzealnikiem, specjalizującym się w bronioznawstwie. Urodził się w Krośnie, a zmarł w Krakowie. Studiował historię sztuki i prehistorię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie uzyskał doktorat filozofii. Od 1923 roku pracował jako asystent w Muzeum Sztuki i Archeologii UJ, a od 1929 roku jako kustosz Muzeum Narodowego w Krakowie. W latach 1930-1950 był sekretarzem Związku Muzeów w Polsce i redaktorem „Pamiętnika Muzealnego”.

W czasie II wojny światowej uczestniczył w ukrywaniu zbiorów muzealnych, w tym obrazu „Hołd pruski” Jana Matejki. Po wojnie kierował działami militariów i sztuki cechowej oraz pracami nad ustaleniem strat muzeum. Od 1950 roku pełnił funkcję zastępcy dyrektora do spraw naukowych, a w 1955 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Współzałożył Stowarzyszenie Miłośników Dawnej Broni i Barwy, któremu przewodniczył w latach 1957-1971. Był twórcą i redaktorem naczelnym kwartalnika „Arsenał”, a następnie redagował pismo „Studia do Dziejów Dawnego Uzbrojenia i Ubioru Wojskowego”. Na emeryturę przeszedł w 1971 roku.

Na podstawie artykułu „Zbigniew Bocheński (historyk)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.