Stanisław Pelc

Stanisław Sylwester Pelc (26 listopada 1895 - 14 października 1980) był oficerem piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych. Urodził się w Krośnie. W latach 1914-1917 służył w Legionach Polskich jako dowódca plutonu 1 pułku piechoty. Po wcieleniu do armii austriackiej zbiegł i działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. Dowodził między innymi kompanią, batalionem i 36 pułkiem piechoty Legii Akademickiej, a także pełnił funkcje sztabowe i dydaktyczne. Ukończył Wyższą Szkołę Wojenną, uzyskując dyplom oficera Sztabu Generalnego.

Po kampanii wrześniowej przedostał się przez Rumunię do Francji, gdzie był dowódcą piechoty dywizyjnej 2 Dywizji Strzelców Pieszych. W latach 1940-1945 przebywał internowany w Szwajcarii. Następnie służył w Sztabie Naczelnego Wodza w Londynie i w II Korpusie Polskim. W 1964 roku Władysław Anders mianował go generałem brygady. Pelc otrzymał między innymi Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Zmarł w Londynie i został pochowany na cmentarzu Gunnersbury.

Na podstawie artykułu „Stanisław Pelc (1895–1980)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.