Kazimierz Lagosz

Kazimierz Lagosz (29 lutego 1888, Krosno - 20 września 1961, Warszawa) był polskim księdzem katolickim. Święcenia kapłańskie przyjął w 1911 roku w archidiecezji lwowskiej. Posługiwał jako wikariusz w kilku miejscowościach, a podczas I wojny światowej był sekretarzem generalnym Centralnego Komitetu Opieki nad Ludnością Ewakuowaną z Galicji. Po wojnie pracował między innymi we Lwowie. W latach 30. został czasowo zawieszony w czynnościach kapłańskich, a następnie przeniesiony na emeryturę.

W 1945 roku przybył do Wrocławia, gdzie został dziekanem i proboszczem parafii św. Bonifacego. Był członkiem rady miejskiej i przedstawicielem władz kościelnych w kontaktach z Zarządem Miejskim. W 1951 roku został wikariuszem kapitulnym archidiecezji wrocławskiej z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego. Kierował odbudową katedry wrocławskiej, poświęconej w tym samym roku. Należał do ruchu księży patriotów. W grudniu 1956 roku został zwolniony z urzędu i wyjechał do Warszawy, gdzie zmarł. W 2004 roku jego szczątki przeniesiono do podziemi kościoła św. Wojciecha we Wrocławiu. Otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi oraz Krzyż Komandorski i Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Na podstawie artykułu „Kazimierz Lagosz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.