Jan Dąbrowski

Jan Konstanty Dąbrowski (21 grudnia 1890 - 17 lipca 1965) był polskim historykiem i mediewistą, profesorem Uniwersytetu Wileńskiego i Jagiellońskiego oraz członkiem Polskiej Akademii Nauk. Urodził się w Krośnie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej; naukę kontynuował w krakowskim gimnazjum im. Sobieskiego. W latach 1908-1912 studiował historię i historię prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1912 uzyskał tam doktorat. Pracował jako nauczyciel historii, prowadził badania na Węgrzech, a następnie kształcił się w Wiedniu i Paryżu.

W 1919 habilitował się i objął katedrę na Uniwersytecie Wileńskim, po czym przeniósł się na Uniwersytet Jagielloński, gdzie kierował Katedrą Historii Średniowiecznej. Podczas niemieckiej okupacji został aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau, a po zwolnieniu uczestniczył w tajnym nauczaniu. Po wojnie pełnił funkcje dziekana i prorektora UJ, działał w PAU i PAN, a od 1954 kierował Biblioteką PAN w Krakowie. Badał średniowieczne dzieje Polski i Węgier oraz stosunki polsko-węgierskie i polsko-włoskie. Opublikował ponad 600 prac. Zmarł w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim.

Na podstawie artykułu „Jan Dąbrowski (historyk)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.