Jacek Łopacki

Jacek Łopacki urodził się około 1620 roku w Krośnie. Był synem rajcy Jana Łopackiego i Elżbiety. Uczył się w Szkole Nowodworskiego w Krakowie, a następnie studiował w Akademii Krakowskiej, gdzie w 1642 roku uzyskał stopień magistra. Studia medyczne odbył w Padwie, a doktorem medycyny został w 1644 roku. Po powrocie rozwijał praktykę lekarską w Krakowie.

W 1650 roku uzyskał obywatelstwo Krakowa, a cztery lata później wszedł do Rady Miejskiej, w której zasiadał do końca życia. Od 1658 roku był profesorem Akademii Krakowskiej i objął katedrę anatomii. Wielokrotnie pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego. Przygotował rozprawę „De epilepsia”, poświęconą epilepsji. Pracował jako lekarz kapituły krakowskiej i Szpitala Świętego Ducha. W 1680 roku towarzyszył polskiemu poselstwu do Hiszpanii i Portugalii, sprawując nad nim opiekę lekarską. Był dwukrotnie żonaty i miał czterech synów, w tym lekarzy Stanisława Antoniego i Jacka Augustyna.

Na podstawie artykułu „Jacek Łopacki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.